Ik heb even een ‘rondje’ gedaan bij De Troubadour. Ik ben altijd benieuwd hoe de winkels voor de feestmaand worden omgetoverd door onze interieurspecialisten. In de cadeaushop valt mijn oog meteen op een schitterende buddha, die Dochter 19 op haar verlanglijstje had gezet.

‘Ik wil gewoon zes giftcards,’ hoor ik een mevrouw zeggen aan de kassa. ‘Als ik iets heb geleerd in mijn leven, dan is het dat je mensen het gelukkigst maakt met de cadeaus die ze op hun lijstje zetten óf met een cadeaubon zodat ze zelf iets kunnen uitkiezen. En het is nog makkelijk ook,’ lacht ze er achteraan.

Zit wat in. Maar ik heb al weken een groot kruis in mijn agenda staan om deze koopavond de stad in te gaan om cadeautjes te kopen. Best slim, want zo ontloop ik de grote drukte in de Sinterklaasweek en rond Kerst. Alle tijd om de leukste cadeaus uit te kiezen.

Ooit vond ik cadeautjes krijgen het leukste dat er is. Maar ergens heeft de omslag plaats gevonden. Nu vind ik geven veel leuker.

Het is al donker en de regen spat tegen de voorruit. Voor de parkeerplaats staat een lange rij auto’s te toeteren. Een voor een mogen we een kaartje trekken en gaan we langs de slagboom het terrein op.

De paraplu die in de auto lag, heeft het begeven en hangt scheef. Met grote stappen loop ik door de striemende regen door de stad. Overal waar ik binnenkom, lopen sporen van natte schoenen door de winkel en het ruikt er naar natte hond.

Het idee was: lekker shoppen. Vanzelf tegen de leukste cadeaus aanlopen. Voor alle kinderen iets waar ze compleet door verrast zijn en voor Husband iets bijzonders. Een cadeau dat hij nooit meer vergeet.

Ik ben duidelijke niet de enige die op het idee is gekomen om nu al te gaan. Tevreden leg ik een stapel chocoladeletters in mijn mandje. Dit wordt het eerste jaar dat iedereen zijn eigen letter krijgt in plaats van de S van Sint.

Ik ga winkel in, winkel uit en nergens zie ik iets waar ik een wow-gevoel van krijg. Mijn schoenen zijn doorweekt, de regen loopt in straaltjes langs mijn gezicht en ik heb honger. In de Brasserie waar ik even chocomelk met slagroom drink, stoot iemand tegen me aan als ik een slok neem. Het doet niet alleen pijn, die vlek krijg ik ook nooit meer uit mijn kleren.

Twee uur later heb ik nog steeds alleen maar chocoladeletters gescoord. Ik ben moe en heb een rotgevoel. De rest van de week heb ik geen tijd meer om te shoppen en ik haat last-minute gestress. Moedeloos loop ik langs een restaurantje en daar zie ik de giftcard-mevrouw uit De Troubadour aan een tafeltje zitten. Ze zit er ontspannen bij en neemt een slokje van haar wijn. Ze lacht. Onze blikken kruisen en ze geeft een klein knikje van herkenning. In de etalageruit zie ik mijn gedaante weerspiegelt en ik lijk het meest op een verzopen kat.

Een uur later zit ik thuis achter mijn computer en bestel een heleboel cadeaukaarten van verschillende bedragen. Niet alleen voor mijn gezin maar voor de hele familie. En die chocoladeletters? Die zijn voor Husband. Wedden dat hij dat nooit meer vergeet?