Inhoud winkelmandje
Er staan geen artikelen in het Winkelwagentje
 

Column #4 - Gezelligheid kent zeker wel tijd

De laatste spullen staan in de vaatwasmachine. Ik duw de dottermachine voor huishoudelijk gebruik dicht en leun met mijn katerhoofd op het aanrecht.
Wat een avond.
Zucht.
Waarom kon ik die laatste twee witte wijn niet laten staan?
Ik heb zin om in bed te duiken en het dekbed over mijn hoofd te trekken.
Maar met vier kinderen in huis, is dat lastig. Kan ik me misschien ongemerkt verschuilen op de bank onder een dekentje tussen de kussens?

Bad Mom

Een kater is zwaar. Afzien.
Met die watten in mijn hoofd kan ik niet helder denken. Gelukkig moet ik verder vandaag niets, behalve van dit gevoel afkomen en zorgen dat mijn kinderen geen last hebben van mijn lamlendige voorkomen.
In de weerspiegeling van het keukenraam zie ik mezelf.
Slik.
Ik hoor een voorbeeld te zijn. Hoe kan ik nu verwachten dat mijn pubers niet gaan drinken? Lekker rolmodel ben ik.
Bad Mom.
Ik zet de kraan open en vul een glas met water. Met lichte tegenzin drink ik hem in één keer leeg. Geklots in mijn maag.
Het wordt er niet beter op, ik voel nu ook misselijkheid opkomen.
Ik grijp het aanrecht vast om de volgende duizeling op te kunnen vangen. Gezelligheid kent dus wel degelijk tijd. Dat heb ik gisteravond wel bewezen.

Té gezellig, té veel wijn, té veel lawaai en té laat naar bed

O, en té weinig water.
Dom.
Husband gaat een weekend op pad met zijn maten. Ik bel meteen mijn vriendinnen: 'Jullie komen wel ff een wijntje doen, toch?'
Hij fun. Ik ook!
De hele middag heb ik een onstuimig gevoel, alsof het uit de hand zou gaan lopen vanavond. Het weerhoudt me niet om flink uit te pakken.
Mijn prachtige tafelkleed van wit linnen leg ik over de robuuste eettafel. Het wit porseleinen servies stal ik uit en ik sorteer de mooie borden zonder afgebrokkelde hoekjes. Daarbij leg ik het juiste bestek. Als laatste zet ik de mooiste waterglazen op tafel. Dat het eigenlijk whiskyglazen zijn, komt misschien later op de avond wel van pas. Stout, stout, stout.
Tenslotte poleer ik de witte wijnglazen en zet ze naast de grote Bourgogne glazen bij ieder bord.
Prachtig.
Ik kan nog net de verleiding weerstaan om het op Instagram te plaatsen. De traiteur uit de stad komt straks heerlijke hapjes bezorgen. Hoef ik me niet de halve avond in de keuken te verstoppen.
De meiden komen binnen en schuiven meteen aan. Ik schenk een glas Chardonnay voor ons in.
'Proost!' galm ik.
De eerste roddels vliegen over en weer. Na drie glazen witte wijn, volgt er nog een batterij aan proost-momenten. Even denk ik nog aan de volgende dag. 
Even.

De volgende dag, die kunnen we in het vervolg beter overslaan
Ik sta nog bij te komen van mijn duizelmoment. Zelfs lopen is zwaar. Ik kijk naar de eettafel. Het is verschrikkelijk. Ik haal mijn hand door mijn haar. Het stinkt nog naar gamba's of wijn. Of de combinatie van die twee. In ieder geval is het niet verstandig de spullen nog langer te laten staan, voordat er een horde vliegen op afkomt. Het wijnrek is behoorlijk geslonken.
Ik hoor Puberdochter 14 naar beneden komen. 
'Heb je hoofdpijn?' gniffelt ze. Ze kijkt me bijzonder onderzoekend aan. Begripvol dat wel. Ze verschuilt haar lach achter haar lange blonde haren.
Verbaasd kijk ik haar aan.
'Hoezo?' probeer ik ontkennend. Is het zo zichtbaar?
'Jullie leken wel een stel pubers bij elkaar, met jullie gejoel en harde muziek.'
Kak.
Het was dus duidelijk. Ik voel de vloer nu helemaal onder mijn voeten wegzakken.
Bank, kussens en een kleed over mijn hoofd. Nu!
En voorlopig geen wijn.

-x- Ievy