Inhoud winkelmandje
Er staan geen artikelen in het Winkelwagentje
 

Column #5 - Kerst: Jullie doen toch wel normaal he?

'Jullie doen toch wel normaal hè?'

Puberzoon 16 kijkt oprecht bezorgd. Vanavond gaan we Kerst vieren met het hele gezin. We eten bij het restaurant waar hij sinds een paar weken werkt.
'En jij helemáál, pap,' zegt hij er op smekende toon achteraan.  Ik moet een lachje onderdrukken want ik weet precies wat hij bedoelt.

De Kerstliedjes galmen uit de radio

Puberzoon 16 eet thuis snel nog even een wrap. Hij krijgt zijn eten slecht weg gekauwd. Iedere hap circuleert een paar minuten in zijn mond en als hij slikt beweegt zijn kin omhoog. Als ik hem vraag of hij nerveus is, zegt hij: 'Welnee, waarom zou ik.'
Ik heb een beetje met hem te doen. Wij zingen gezellig mee met de Kerstliedjes, maar houdt zich afzijdig.
'Poets je nog even je tanden?' bemoeder ik hem. Hij kijkt me geïrriteerd aan. Meteen bedenk ik me dat ik me hier ook niet mee moet bemoeien. Hij is 16, moeders.
Zenuwachtig kijkt hij op de klok. Dat heb ik hem tijdens het eten al vier keer zien doen. En weer heb ik heel even met hem te doen.
Zal ik afzeggen?
Onzin!
Dit hoort bij volwassen worden.
Hij rent nog even naar boven, voordat een harde knal mij duidelijk maakt dat hij is vertrokken. Ik roep nog snel uit het slaapkamerraam: 'Succes!! Je ziet ons zo!'

We maken ons klaar voor een gezellige avond

Opgekalefaterd klim ik in de te hoge auto van Husband. Ik ben blij dat ik niet uit mijn rok scheur en trek het portier met een klap dicht.
Zo, ik zit.
Een trots gevoel overvalt me. Trots ben ik op mijn puberzoon 16, die helemaal geen zin had om te gaan werken maar door mij is gepushed om een baantje te gaan zoeken.
Nu – een paar weken later – gaan we in zijn territorium met Kerstavond op bezoek. Hoe mooi is dat?

We stappen het restaurant binnen. Verbaasd – maar vooral enthousiast – kijk ik om me heen. Ik blijf even stilstaan om de grote ruimte met verschillende hoekjes in mij op te nemen. Aan de grote bar zitten mensen gezellig te kletsen met een wijntje in de hand en het restaurant is leuk ingedeeld in verschillende stijlen. De meubels zijn van teakhout, helemaal mijn smaak, net als de leuke gastheer die ons welkom heet. Puberzoon 16 ziet er gelikt uit in zijn zwarte blouse en zijn naar achteren gekamde haren. Zijn tanden zullen ook vast wel gepoetst zijn, tenminste dat hoop ik dan maar. Een collega steekt de kaarsen aan en alles is volledig in Kerstsfeer. Mijn favoriete tijd van het jaar.

Terwijl ik alles in me op probeer te nemen, loop ik fervent Puberzoon 16 achterna, die ons naar de tafel brengt.
Wat doet hij het goed!
Jippie! Mijn opvoeding heeft hem toch iets bijgebracht.
Maar… wacht even. Waar is Husband?
Waar is die man nou weer?
Ik kijk naar Puberdochter 14 die met haar handen voor haar mond beschaamd achterom kijkt. Met een ruk draai ik me om.
Wat is hij nu weer aan het doen?
Getergd kijk ik naar Husband die de stoelen van de tafels heeft getrokken en ze uitgebreid en schaamteloos fotografeert.
Gebeurt dit echt?
Mijn Meubelman. Met grote stappen loop ik naar hem toe.
'Gedraag je,' fluister ik hem nijdig in zijn oor, terwijl ik erbij probeer te glimlachen.
Ik heb medelijden met Puberzoon 16. Hij wendt zijn blik af.
Dan stelt Puberzoon 16 ons noodgedwongen voor aan zijn baas naar wie hij zich lijkt te verontschuldigen. 'Mijn vader zit in de meubels, vandaar…'
Zijn baas schudt ons enthousiast de hand en vertelt tevreden dat Puberzoon 16 zijn werk goed doet. Ik glim van trots en haal opgelucht adem.
Dan begint Kleine Man driftig aan mijn jurk te trekken. Hij schreeuwt dat hij alleen bitterballen lust en geen kroket en stoot daarbij en passant zijn glas wijn om.
Ontredderd kijk ik naar Puberzoon 16.
'Een witte wijn voor jou of zal ik er maar een fles van maken?' knipoogt hij.
'Uitstekend plan,' grijns ik. 'Het is tenslotte Kerst.'

-x- Ievy